| Afbeelding/foto |
 |
|
27-01-2012 - Schoot uit met pen
Zag tranen, voelde vreugde in het zien van je lach en altijd werden momenten gevuld met warm gevoel, tijdens pijn verdriet en vreugde delen wij iets wat niemand kan breken. We delen ziel, we voelen de momenten die stil blijven liggen in het ontmoeten van onze blikken, we zijn één zonder woorden, we zijn één in dat wat niet uitgesproken hoeft te worden er is liefde en vertrouwen zonder gebruik van taal of een aanraking, we zijn éen en verbonden met onbreekbare kabels gemaakt van onze samengevlochten emotie’s. Onbesproken gevoelens, niet nodig te horen in trillingen van lucht, onbesproken maar zo aanwezig. We zijn één
Gepost door: mijnreactie op 27-01-2012 om 09:50
|
|
23-01-2012 - Een fles, leven
Er zijn van die momenten in een leven dat je even moet beseffen dat er duidelijk meer is dan we soms zien. Ten eerste bleek al snel vrijdagavond dat de Bacardi op een minimaal peil was en dat merk je altijd als de winkels dicht zijn. Lijkt wel leven altijd als je hunkert naar iets blijkt de bodem van de mogelijkheden in zicht en moet je een besluit nemen om dingen anders aan te pakken.
Nu is mijn Bacardi Black een soort medicijn op momenten dat ik even met mezelf moet zijn. Nee ik drink niet overmatig maar ik en mijn Bacardi kunnen goed samen de problemen en gevoelens van een dag verwerken tot een moment van bezinning. Maar goed, met de voorraad van vrijdagavond kon ik de de dag niet evalueren, en dus moest ik me aanpassen naar dit verlies in de mogelijkheden. Na het leegtrekken van de kast bleek ik nog in bezit te zijn van een goede Medoc, niet mijn favoriet maar om enigszins het gebrek van Bacardi te verwerken moest ik compenseren. Net als in echt leven grijp je bij tegenslag een nieuwe kans aan en geef je je over aan de nieuwe mogelijkheden. En soms blijken nieuwe dingen dan best wel verrassend goed, onder genot van een mooi glas de dagen wegspoelen bleek ook met deze mooie fles geen enkel probleem. Weer net als leven dus, er komen soms nieuwe dingen op je pad die een meerwaarde blijken te zijn. Soms is die fles dan alsof je het hebt over mensen om je heen, soms verrassen mensen ook opeens. Soms zijn mensen als die fles, je moet oude dingen loslaten omdat de bodem van oude dingen in zicht is en er geen aanvulling meer mogelijk is. En dan ook heel toevallig blijkt er ergens iemand of iets te zijn die dan toch anders is maar uiteindelijk een meerwaarde blijkt te zijn.
Leven is dus soms als die fles, soms als de bodem in zicht is blijkt het soms handig om eens een stap te wagen en verder te kijken dan die fles diep is. Mensen blijken soms meer te zijn dan je op eerste blik inschat, soms zijn die mensen net wat je eigenlijk nodig hebt en worden ze dierbaar. Nou die ene fles heeft wel wat los gemaakt dus. Het gaf verdieping, die geperste druiven van goede kwaliteit waren dus voor mij een eye-opener.
Het openen en drinken van het glas gaven me een mooi beeld, het openen van jezelf en het drinken van deze mooie drank waren alsof er die ene mens was. Die mens die verstopt zat onder een kurk en bij het openen en vrijkomen een echte nieuwe verrassende ervaring bleek.
De angst om flessen te openen en te proeven van leven onder de kurk is een ervaring, het was mijn ervaring met nieuwe dingen, nieuwe warme dingen die er altijd al waren maar die ik bewust onder de kurk liet zitten. De kurk heb ik weer even vastgezet, maar ik weet hoe het smaakte en dat is zeker een smaak die ik snel weer laat vrijkomen. Straks even naar de slijterij, alvast een nieuwe fles halen, om te zien welke verrassing er onder de volgende kurk zit. Er blijken veel smaken te zijn die me inspireren.
Dus voor iedereen proef het leven en kijk eens verder dan die open fles, ontkurk eens een nieuwe mogelijke kans op een verrassende smaak
Een fijne dag
Gepost door: mijnreactie op 23-01-2012 om 08:15
|
|
18-01-2012 - Verleden
Soms als ik even omkijk en voel dat het verleden achter me staat, glurend over mijn schouder naar mijn nu, draai ik me om en verdeel in die ene blik al het verdriet de liefde en de ervaringen van dat wat achter me ligt. Dat verleden klopt bij iedereen wel eens aan, altijd op die momenten waarop je het niet verwacht staat het opeens dichtbij. Soms is het er door een herkenbare geur, een gezicht van vroeger of een herkenning van een huidige situatie gekoppeld aan iets uit een ver verleden.
Heel even kijk je snel terug en gebruikt in die blik de ervaringen die ooit zijn opgedaan, even voel je je terug in de tijd en herkent de gevoelens. Als alles klopt leer je van deze oude momenten, koppel je de oude ervaring aan de huidige ervaring en is de oplossing van toen een leidraad voor je reactie nu in het heden.
Als we dit doen leren we dus van alles wat ons heeft gemaakt, ons heeft lief gehad, ons heeft verlaten, of dat wat als pijn is ervaren. We leren en reageren op de ervaringen en dat is goed echter beperkt het ons ook om nieuwe manieren van denken te ervaren. Niet alle ervaringen en oplossingen zijn misschien wel de juiste. Ja uit ons eigen perspectief werkte de oplossing op dat moment, we vergeten allemaal toch die ene grote liefde als deze uit je leven verdwijnt. Vreugde hoeven we nooit te vergeten, maar ook verdriet om hen die ons verlaten wordt minder en uiteindelijk gaan we om met dat verlies. Maar is je oplossing dan de beste? Ja uit jouw visie wel, maar ik merk dat mijn manieren om dingen te wissen en vergeten toch niet altijd de juiste blijken te zijn. Want niet altijd verdwijnen de ervaringen, het lukt niet altijd om zonder pijn terug te kijken op wat eens was.
Ik heb wel eens lange gesprekken gehad over hoe je dingen moet verwerken en waarom je los moet laten om geen rem te zetten op je doorgroeien. Deze persoon vond dat je verleden moet meedragen maar dat het blijven terugkijken je leven onnodig belast. Ik weet nu dat er mensen zijn die me juist waarderen omdat ik niet los wil laten, ja ik zeg wil want het is een keuze om bewust te leven met alles wat we hebben aan gevoelens.
Voel af en toe pijn, mis mensen intens en kijk terug met vochtige ogen naar die ene liefde, als je dit doet leef je volgens mij. Geen hulpverlener die mij hoeft te helpen met verwerken van dingen die me raken, ik LEEFFFFFFFF.
Fijne dag
Gepost door: mijnreactie op 18-01-2012 om 07:38
|
|
09-01-2012 - Irritatie
Het waren weer van die dagen dat ik me kapot erger aan onze samenleving. Eerst even een kleine mededeling van de PVV over onze koningin, nu heb ik niks tegen de PVV in principe maar het alleen maar schreeuwen van onbeduidende zaken wordt langzaam wel een irritatie. Waarom zou onze vorstin zich niet ogen aanpassen uit respect voor een andere cultuur of religie? Niet zo zeuren PVV dit is daadwerkelijk niet meer dan je profileren in de media om weer eens iets te laten horen van jezelf, is een zwakte als dit soort argumentering moet leiden tot meer aanhang! En mocht u zelf het grote geweten hierover willen zijn zou ik eerst binnen de partij het verdekken van de haarkleur en dus achtergrond van uw leider door haarkleuring eens te sprake brengen. Hoezo passen we ons niet aan? Hoezo passen we ons niet aan? Onzin dus!!
Verder wil nog even iets kwijt over winkelende dames jagend naar aanbiedingen, ik was gisteren even in Bataviastad. U kent dat wel, een gebouwd winkeldorp met outlet-winkels. Nou daar ben ik ook van genezen, wat een vreselijke happening al die naar aanbieding hunkerende dames die in groepjes gezellig gaan shoppen. Het lijkt wel alsof alle fatsoen verdwijnt bij het zoeken naar die ene geweldige aanbieding. Bakken vol kleding worden geplunderd alsof de wereld stopt als je geen t-shirt van Guess hebt gescoord, onbenullig gaan de dames de onderlinge strijd aan bij het zien van die ene mooie string en gezamenlijk rondom zo’n bak ondergoed lijkt de strijd buiten het stadion na een risico-wedstrijd op een kleuterschooltje.
De gemiddelde opgedirkte groep moeders die hier een dagje uitgaan zijn volgens mij een groter gevaar voor de algemene veiligheid dan de gemiddelde groep hangjongeren. Vol verbazing heb ik geobserveerd en heb kunnen zien hoe 2 dames onderling samen de strijd aangingen over een vestje maat XL waarvan er maar 1 exemplaar hing. Samen rukkend aan een shirt moest de strijd worden beslecht door een medewerkster om bloedvergieten te voorkomen. Wat zijn wij een raar volk.
Nou ik ging weg met bijna niets, buiten een maaltijd bij onze grote voorziener van gezond voedsel de MacDonalds, gewoon zonder aanbieding die ze uitdeelde bij de ingang. Dit scheelde een rij want toen het bekend werd dat er daar bonnen met aanbiedingen werden uitgedeeld gingen diezelfde koopjesjagers natuurlijk in grote groepen eerst een kortingsbon scoren, want nog vetter worden met korting welke al uit de maat 44 gegroeide dame wil dit nu niet?
Het was een spannende ervaring volgende keer gewoon lekker met een Ajaxshirt in het Feijenoordvak zitten dan voel ik me iets veiliger.
Fijne dag allemaal.
Gepost door: mijnreactie op 09-01-2012 om 10:02
|
|
06-01-2012 - Vrij
Als je al eigenlijk een compleet leven achter je hebt in gevoel en ervaring is het wel eens mooi om niks meer te wensen. Mooi om gewoon eens stil te blijven staan bij wat je hebt op dit moment, want wij mensen wensen en wensen maar zien niet snel dat wat we al hebben of hebben bereikt. Helaas zijn wij geconditioneerd op bezit en zitten we vast in patronen die worden opgelegd door alles om ons heen.
We moeten veel , tenminste dat denken we. We denken niet in onze eigen vrijheid van geest en koppelen onze besluiten vaak aan de mening of visie van een ander, een soort van opgelegde normen en waarden. Maar wie bepaalt dat wat je doet om je leven in te richten? Voor veel mensen is dat het beeld van over de schutting het voorbeeld zijn altijd die buren die meer bezitten dan jij op dat moment. Zo maken we van de ander het ideaalbeeld, alsof de nieuwe auto van de buren een soort van norm is in ons bestaan.
De vrije geesten in deze wereld worden al snel gezien als de buitenstaanders, wie anders denkt en voelt is geen deel van de “normale”samenleving.
Wij “normale”mensen vormen dus de norm voor de samenleving, wij bepalen met de grote groep wie er thuishoort in onze wereld en hoe men dient te acteren in zijn tijd hier op onze planeet. Zijn wij dan echt verwoorden tot een volk wat alleen bezit nastreeft, die enkel de mening van de meerderheid naloopt. Ja dat zijn we. Wie bevrijdt ons hiervan? Hebben we nog vrije denkers die zonder enige vorm van binding aan bezit en macht durven te strijden?
Als je hier diep over denkt zal je concluderen dat deze geesten niet meer bestaan, misschien een gat in de markt. Wie kan je nog als vrijdenker bestempelen? Zoek er eens 1 die losstaat van alles wat we hebben gevormd in deze samenleving? Kijk eens om je heen en zoek die vrije geest.
Ja ze bestaan echt niet meer, die paar die zeggen de geest te zullen bevrijden in denken doen dat via een website, workshop á 600 euro per uur, of therapie waarin die ander je dan leert vrij te denken. Wel even op tijd bellen voor een afspraak natuurlijk en gepland in de agenda en helaas valt het niet onder de vergoeding van uw ziektekostenverzekering. Nee zelfs deze stap is gebouwd op bezit, geld en een ander belang dan de mensheid prikkelen, het gaat om betalen van de volgende vakantie van de betreffende goeroe uiteindelijk.
Vrije geesten zijn dus zeldzaam en niemand die u dat kan leren voelen, het zit in u allen. Het is er maar is verdrongen door uw hypotheek, de Wii, en de nieuwe auto die de buren ook hebben. Wat is nog vrij? Vrij zijn is niet meer dan het gevoel van weekend, met de telefoon van de baas natuurlijk wel aan, vrij is vakantie met laptop om de werkmail wel te kunnen lezen, vrij is ?????? Ik kan oprecht zeggen dat ik ook niet vrij kan denken, teveel invloeden bepalen ook mijn geest. Ook ik zou willen vluchten en alles achterlaten om eens alleen met mezelf, niet gebonden aan verplichtingen, te voelen wat echt leven is. Maar het gaat niet volgens mijn agenda, heb er geen tijd voor, teveel afspraken …..te druk om vrij te denken omdat er zoveel belangrijks is wat nog moet.
Vrijheid is lastig….een goedemorgen en fijne dag verder
Gepost door: mijnreactie op 06-01-2012 om 08:50
|
|
03-01-2012 - Soms
Zo soms heel erg soms zijn er van die ervaringen die er toe doen. Zo heel erg soms zijn het die paar woorden die je raken of die je in een staat van verwarring dolend achterlaten op onze planeet. Soms zijn het die kleine gebaren, een blik een zachte aanraking die je een rilling geven en een warm gevoel geven op die plek waarvan de artsen vinden dat je hart hoort te zitten. Soms heel soms dringen al die dingen even door, en ben je verbonden met iets of iemand die misschien wel verrassend dichtbij komt, je raakt en je laat weten dat leven niet altijd alleen maar zakelijk, kil en voorspelbaar is. Soms is het opeens delen met een ander kostbaar en hoe kort ook heeft het invloed op de dingen die je liever voor jezelf houdt. Soms zijn wij zo, soms opeens menselijk warm zonder rem op gevoel en staan we open voor de ander. Soms is er geen eigenbelang, geen noodzaak om stil te staan bij de zorgen van het leven dat we leiden, soms is al het materialisme verdwenen zijn de dingen die ons dagelijkse leven vullen niet belangrijk want soms ben jij er. Soms voelt het nabij, soms is er een moment van herkenning, soms het gevoel samen te zijn. Soms zijn wij mens en zo heel soms zijn we verbonden, zoals dat bedoelt is voor de eeuwigheid.
Het is helaas maar soms, we staan niet vaak open voor de ander in alle vrijheid van geest en gevoel, we zijn altijd weer die wezens die geremd door hun eigen gevormde beelden remmen en beperkingen opleggen in wat we tonen, voelen en willen delen. Een geestelijke verborgen agenda, met belangrijke dingen zoals verstopt verleden, pijn uit ervaringen en vooroordelen die we zelf invullen met een eerste blik of woord. We zijn beperkt in het vermogen dit te doorbreken en nieuwe ervaringen op te doen. Jammer want leven is zoveel meer als we open zouden staan voor gevoelens voor de ander, liefde voor een medemens, oprechte interesse voor de ander en de mooie dingen om ons heen.
Sluit eens uw ogen, gooi uw laptop uit en uw smartphone in de kast, sluit uw ogen ga zitten in de wind en laat de geluiden van echt leven eens uw gedachten reinigen. Spoel even alles van uw verplichtingen weg en voel het leven over u heen dalen…….geloof me het is mooi.
Een fijne dag
Gepost door: mijnreactie op 03-01-2012 om 09:12
|
|
23-12-2011 - Raar land
Raar land, je schopt een keer een keeper en gelijk staat Nederland op zijn kop, levenslang stadionverbod, ouders moeten vluchten. Raar omdat in ons zelfde land dagelijks mensen worden mishandeld op straat, oudjes worden beroofd van tasje waar we dan met 120 uur maatschappelijke dienstverlening de strafmaat wel ok schijnen te vinden. Een katholieke priester die de bijbelse woorden “Laat de kinderen tot mij komen” veranderd in “Laat de kinderen me laten klaarkomen”schijnen gewoon verder te mogen. Zelfs geen levenslang “stadionverbod”van de eigen club?? Nee die mogen zondag gewoon weer lekker preken en op het kansel hoog geheven boven het volk kijken of er nog potentieel is in de kerkbanken voor een mooie bijbelse ervaring.
Er zijn rare dingen in dit land, de eerste reacties in ons land zijn meteen dat deze jongeman ontoerekeningsvatbaar is door zijn aandoening, door een slechte thuissituatie, en zo zal deze jongeman waarschijnlijk met een milde straf en een verplichte behandeling toch nog kunnen kijken naar dat moment dat Ajax kampioen wordt in 2037. Onder welke regels beschermen we deze priesters nog? Onze premier zou ze als mens nog wel willen vervolgen…….als mens!! Dat betekent dus dat hij hier alvast excuses maakt voor onze rechtstaat, want hij ziet al aankomen dat de wet zal zorgen dat de verjaring voor de priesters blijf gehandhaafd. Er zijn dus ook de komende kerstdiensten priesters die ons toespreken over het geloof, over liefde en het offer wat Jezus maakte om onze zonden op zich te nemen. Wie neemt de zonde over van nu? Welke echte gelovige katholieke priester neemt de zonde echt op zich en offert zich voor de mensheid? Nee die bestaan niet meer.
We laten het voor wat het is, er zullen euro’s worden betaald en zo kopen we onze zonden af. Ga zondag naar de kerk en betaal in het collectezakje lekker mee aan het afkopen van deze zonden…..de kerk geeft toch u nog dat warme gevoel? Zo staat er bij de Arena straks ook een man met een collectezak om de boetes te betalen voor onze schopper denk ik, kan hij in de rechtbank met een woord van spijt gewoon weer verder als supporter van de Amsterdamse club. En staat hij hoog verheven op de tribune als sprekend te bezien of er nog leuke keepers rondlopen die hij kan mishandelen.
Ik zie hier verbanden, ons mooie land……ik wens u een goede dag ve
Gepost door: mijnreactie op 23-12-2011 om 08:50
|
|
23-12-2011 - Voor jou
Vaak hoor ik je stem, ik voel je nabij. Je bent hoorbaar in het zacht ritselen van de bladeren. En soms hoor ik je zacht tegen me fluisteren gedragen in een briesje wind. Herken het gevoel alsof je naast me staat, die zachte aanraking die me nog steeds een tinteling bezorgd. Soms heel soms weet ik dat je er bent, vervallen liefde en deel van mijn geluk. In elke hartslag ben je nog dichtbij, je afwezigheid maakt me verdrietig elk teken van jou hier maakt me blij. We verliezen allemaal, maar waarom verloor ik nu die ene die dicht bij me stond ……..waarom jij? Er zijn geen zekerheden in hoelang je kan delen met de mensen die intens dicht bij je staan, er is geen zekerheid voor de tijd die je samen mag delen in oprechte warmte en intens gevoel. Daar kwam dan dat moment dat een intense verbondenheid verbroken werd, een verbroken liefde die nooit meer zou zijn, nooit meer die lach horen, het gevoel van die hand die me stuurde en wist wat ik voelde. De geest die zonder woorden maar met een blik altijd wist wat ik bedoelde. Dit moment, het moment van de leegte, het moment van dat breken van mijn hart……het is leven. Ik weet dat je er bent, voel je nabij, voel de hand als ik even niet meer weet hoe nu verder. En soms heel soms praat je tegen me in het ruizen van wind als ze de bladeren laten ruizen, je bent nabij.
Mis je
Gepost door: mijnreactie op 23-12-2011 om 08:14
|
|
22-12-2011 - Coach
Nog 1 keer voor het einde van het jaar…….echt de allerlaatste keer wil ik even luchten over mijn grote ergenis ………de coaches. En dan wel die types die na te zijn ontslagen als vakkenvuller bij de Albert Hein of kassamedewerker bij de Hema opeens dachten laat ik eens iets onzinnigs gaan doen. Ja er zijn er voldoende hoor van die types die hun waarheden halen uit de horoscopen van het plaatselijke suffertje, of stiekem een methode kiezen van een website. Mensen vaak zonder enige kennis die dit beroep kiezen omdat er geen enkele kwalificatie aan hangt. Een soort van Windesheim-wijsheid waar je zonder enige kennis ook een kwalificatie kan krijgen.
Even mijn laatste ervaringen. Via het mooie medium Twitter werd ik, mede door mijn niet altijd normale tweets, overstelpt met types die me wel even zouden genezen of mezelf zouden helpen vinden. Ondanks mijn medicatie ben ik echter niet helemaal een persoon uit de lagere categorie IQ. Dus hier en daar reageerde ik nogal fel op deze types. Wat moet ik in vredesnaam doen met het in een stal liggen met een koe? Volgens de coach en initiator van deze workshop gaf het contact met een warm wezen me rust en zou het intensieve huid op huid contact mijn leven veranderen. Ik weet niet uit welk gat deze idioot kwam maar vermoedt dat het een voormalig medewerker was van de vleesafdeling bij de C1000. Ten eerste kan ik me prettiger huid op huid contact voorstellen om mijn leven te veranderen, daarbij was de prijs van 147 euro exclusief de BBQ nogal hoog. Even ter illustratie meneer de koeiencoach een beetje intermenselijk contact is tegenwoordig al te huren voor zo’n 75 euro per uur dat zou dan 2 uur prettig contact zijn met een dame. Gespiegeld tegenover het contact met een koe denk ik dat optie dame me beter zou bevallen, al ik het maar voor de geur.
Ja er zijn wat van die idioten dus, ook is het bomen knuffelen erg in trek momenteel. Nou die mensen verwijs ik meteen naar een plaatselijke kliniek, waar na een introductiegesprek waarschijnlijk verplichte opname de volgende stap is. Wie denkt dat een boom je enige energie geeft hoort thuis in een dwangbuis, of heeft in ieder geval zwaardere medicatie nodig dan ik. De energie die ik ontvang van bomen is meestal zo tegen de herfst als ik in mooi formaat deze bomen in delen in mijn kachel stop en geniet van de warmte die deze boom afgeeft en verder niks dus………sukkels.
De allerlaatste wilde me door contact te maken met de aarde terugbrengen naar de essentie van leven, terug naar het aardse en alle last van de wereld van nu laten wegvloeien in de aarde. Nou weet ik niet echt of ik geheel ontbloot met deze freak samen in een bos zou willen liggen op de bodem, je zou zomaar kunnen worden aangezien als homo op 1 of andere ontmoetingsplek in een bos. Nee die onzin gaat me echt iets te ver, ik heb al een afspraak om alles van deze wereld achter me te laten, en ja dan heb ik alle tijd om contact te maken met de aarde, dit is waarschijnlijk bij mijn dood. Ik heb dan tijd zat om me te vermaken in de aarde denk ik.
Zo moest het ff kwijt, fijne dag verder.
Gepost door: mijnreactie op 22-12-2011 om 08:22
|
|
21-12-2011 - Maskers
Terugkijken is 1 van de dingen die ik altijd even doe in deze dagen, ik kijk terug in mijn leven en zie mijzelf in de spiegel die mijn leven is. Een spiegel met de nodige doffe plekken en hier en daar een barstje op een vlakke ondergrond. De spiegel is het deel wat me laat kijken in mijn ziel, in de weerspiegeling van mijn ogen zijn de dingen zichtbaar die de doffe plekken veroorzaken. Teveel verloren, teveel mensen die dicht bij me stonden en het leven hebben verlaten hebben littekens veroorzaakt die altijd een herinnering losmaken aan dat wat ik mis deze dagen.
De spiegel liegt nooit en het beeld houd me deze gevoelige mens die ik toch we blijk te zijn, de mens die zoals iedereen in het dagelijkse leven een masker draagt.
Maskers verstoppen onze daadwerkelijke ik, ze verstoppen dat wat we niemand meer durven te laten zien en ervaren, ons gevoel, ons verleden en de angsten voor de toekomst.
De wereld is geworden tot een groot carnavalsfeest, we verstoppen de echte mens om in een zelf ontworpen design een beeld uit te stralen van iets dat we niet zijn. Gevoelens blijven gekke dingen en wie dat altijd maar toont is zwak in onze wereld van presteren. Zwakke mensen vallen af toch in onze samenleving? Ik hou van mensen die de zwakte wel tonen, ik waardeer de mens die niet geremd wordt zijn gevoelens te tonen.
De mens zoals we eigenlijk zijn geschapen met al zijn liefde, woede en onzekerheden is zoveel mooier dan we nu zijn met velen van ons.
Mensen zijn helaas vaak inderdaad verstopt en laten ook maar moeilijk mensen toe, waarom zou je laten zien dat je zwaktes hebt als je nog zoveel moet presteren? Liefde tonen voor die onbekende ander is toch lang niet zo belangrijk als de nieuwe lease-auto in een duurder segment? Je verdriet delen is zwak en als je die zwakte toont wordt je opgeslokt en te licht bevonden in onze harde samenleving. Er zijn veel redenen waarom mensen zich verstoppen achter hun persoonlijke masker.
Soms heel soms kom ik ze tegen de mens die ik doorgrond in 1 blik, die ik doorzie achter dat masker. Soms voel ik de warmte van de mens die verstopt ligt achter de kilte van het scherm om die mens. Soms maar veel te weinig zie ik wat ik wens.
Overdenk en geniet van de dagen die volgen
Een goedemorgen
Gepost door: mijnreactie op 21-12-2011 om 07:50
|
|
15-12-2011 - De laatste
Leven inrichten zodat je jezelf prettig voelt in deze tijd dat je voeten op deze aardbol rondstappen betekent dat je groeit en groeit tot het leven vindt dat het vervult is. De dingen die je vormen tot dat bijna complete mens zijn gefilterd uit je gehele leven, de vreugde, het verdriet en de ervaren pijn zijn de ingrediënten die samen in een goede mix je leven inrichten. Soms zijn de mindere ervaringen de beste lessen, soms worden in het geheugen mensen gegrift die een belangrijk deel van je leven hebben gevuld. Uiteindelijk gaan we alleen weer terug in waar we ook waren, terug naar het moment dat leven en alles er om heen er niet was. Leven is missen van de mensen om je heen die in je hart en gedachten die speciale mooie plekjes hebben gevuld, zij die je liefde hebben laten voelen en nooit echt zullen verdwijnen uit je bestaan. Die mensen zijn er bij iedereen, en het zijn juist nu die mensen die opkomen nu de dagen waarin we iets meer stilstaan bij liefde en leven weer je gedachten vullen met de warme herinneringen. Ik sta met regelmaat stil bij wat me heeft gevormd als mens. De mensen die me vervullen met gevoelens die mijn leven hebben gevormd, mensen vol liefde, momenten vol verdriet en de pijn die hoort bij het voelen van afscheid. Het zijn deze dagen die ons even in een stil moment, gekeerd in je eigen wereld, laten herinneren. Elke dag zijn er nieuwe invloeden die we meenemen in ons bestaan en we moeten die koesteren, vertalen naar je eigen ik en een plek geven in ons gevoel. Er komen nog dagelijks bij mij van deze invloeden binnen en ik heb geleerd dat je inderdaad daardoor nog steeds een completer mens wordt. Alles is uiteindelijk een deel van wie jezelf bent of zult worden, gebruik deze dingen en je zult meer mens worden. Soms is het alsof leven speelt met je gevoelens, ik leer langzaam dat het een deel is van een proces dat ik moet doorlopen. Zij die me raken en een plek hebben zullen die niet meer verliezen, zij die me kwetsen vergeef ik omdat dit kwetsen ook hun leven zal vormen. Ik vergeef en leef in de richting waarin jullie die mij raken mij sturen.. ik vergeef diegene die me negatief raken omdat ook die dingen me maken tot wat ik ben geworden………een mens met alle kanten die een mens hoort te bezitten. Het is mijn laatste stukje tekst voorlopig, ik stop en ben dankbaar voor dat wat ik heb mogen ervaren. De mensen die reageerde en met veel plezier hebben meegelezen in mijn soms onzinnige stukjes hebben soms verrassend laten merken dat ze snappen wat ik hiermee deed. Me laten zien vooral en laten zien wie ik ben en wat mijn gevoelens over zaken zijn. Voor die personen die me echt raakten ga ik nog zeggen dat ik begrijp, dat ik blijf voelen en dat ik nooit vergeet dat ik begrip heb voor de dingen die moeten gebeuren en dat ik zelfs kan zeggen dat ze een plekje hebben verworven bij me. Maar zoals aan alle mooie dingen komt een einde, helaas hoort dit bij leven. En dus sluit ik met deze af misschien tot ergens later op een mooie plek. Of tot dat moment dat ik ergens bij iemand in een gedachte verschijn, voor nu is dit de laatste zin in mijn blogjes, geen zorgen ben niet weg maar groeiende. Niet kijkend naar wat ik ben maar wat ik zal zijn, niet terugkijkend maar hunkerend naar de volgende stap.
Ik wens jullie mooie dagen en groei.
Gepost door: mijnreactie op 15-12-2011 om 07:36
Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken.
|
|
|